Er waren n.a.v. de uitzending van “Vonken van Hoop” van 7 februari veel reacties waarbij gevraagd werd om de tekst van het gedicht dat aan het begin van de radio-uitzending wordt voorgedragen. Wij drukken het met plezier voor u af!
Het gedicht is gemaakt door Justus van Tricht.

In de rugzak die wij dragen
zit ontzettend veel verstopt.
Moeite en leed en levensvragen
dikwijls heel diep weggestopt.
Goed verdeeld in vele vakjes
tijdens ’t leven opgespaard,
zitten daar de vele pakjes
goed verpakt bijeen vergaard.

Elk mens heeft zo’n zak te torsen
waarmee hij door ’t leven gaat,
die geen mens ooit kan doorvorsen
zolang die niet opengaat.
Slechts God weet wat er aan zorgen
diep in ieders rugzak zit.
In de zakjes weggeborgen
waarvoor men om uitkomst bidt.

Maar wij mogen Hem steeds vragen
om verlichting van de last.
Die wij hebben mee te dragen
in de rugzak opgetast.
Op ons smeken en ons bidden
spreekt in liefde dan de Heer,
Leg uw last maar in het midden
van uw schouders voor Mij neer”.

Dan haalt God de vele pakjes
uit de rugzak een voor een.
Behoedzaam leegt Hij de vakjes
en vergeten zal Hij geen.
In elk vak wordt dan geborgen
Zijn aan ons gegeven woord,
dat Hij steeds voor ons zal zorgen
kracht schenkt die bij ’t leven hoort.

In de rugzak zijn de vakjes
nu met Gods woord rijk gevuld.
Dat in liefdevolle pakjes
onderweg steeds mag onthuld.
En steeds nieuwe kracht zal geven
in voorspoed en in tegenslag.
Zodat ieder mens in ’t leven
voortaan gezegend verder mag