Het ziekenapostolaar en het sacrament der zieken.

Het Ziekenapostolaat kent op het moment 48 vestigingen in evenzovele landen.

In Europa, Afrika, Noord- en Zuid-Amerika, Azië en Australië, overal is het Ziekenapostolaat gevestigd, op ieder continent. Miljoenen zijn bij het Apostolaat aangesloten en dragen dagelijks hun lijden op aan God om het vruchtbaar te laten zijn voor de Kerk en de Wereld.

De secularisatie van de maatschappij, met name in Europa, en het gebrek aan interesse voor zieken, ouderen en gehandicapten van Staatszijde, drukt de lijdende mens (nog) verder in de marge van de samenleving. Als “economisch onproductief’ verwordt hij al snel tot “economische last” en de maatschappij heeft nu eenmaal de tendens om de lasten zo licht mogelijk te houden. Schrijnend is in dit opzicht de houding van een aantal politieke partijen in Nederland, die eerst en vooral bezig zijn met de werkende mens en zijn opbrengst voor firma en vaderland.

De horende winsten, gemaakt door grote firma’s en door de staat, die ten goede komen van enkele bevoorrechte groeperingen zijn uitingen van een groeiende onverschilligheid t.o.v. de lijdende mens in ziekte en/of armoe. Ook het afnemende aantal zielzorgers, die, op hun taak berekend en vanuit een gedegen opleiding, de zieken kunnen bezoeken, en die zich bewust zijn van de waarde van die zieken, baart het Ziekenapostolaat grote zorgen.

De onmogelijkheid om deze sacramenten kerkelijk dan wel privé te kunnen ontvangen wordt steeds groter, ook doordat veel parochies worden samen gevoegd tot regionale verbanden met kerksluiting door het afgenomen aantal gelovigen in het kielzog.

Velen hebben bij ons hun bekommernis uitgesproken, dat zij niet in staat waren om zelfs maar een “bedevaart in de geest” te maken bij gelegenheid van het heilig Jaar van Barmhartigheid, omdat zij niet in staat gesteld waren om het H. Sacrament van de Verzoening te ontvangen. Dit heeft ons alien diep bedroefd.

Evenzo zijn de “ziekenzegeningen”, die allerwege plaats vinden  in plaats van het Sacrament der Zieken, hoe goed ook bedoeld, tekenen van een onbegrepen opdracht m.b.t. de zieke medemens.

Deze Ziekenzegening kan in zijn essentie nooit de sacrale bedoeling en uitwerking van het Sacrament der Zieken over nemen. Als uiting van de “laatste zorg van de kerk voor haar zieken” is het schrijnend, maar vaak enige mogelijkheid. Als vervanging van het sacrament in onze ogen onmogelijk. De zorg van de lokale pastor voor zijn zieken, dient ook hij zich tot het uiterste in te spannen om iedere zieke op persoonlijke wijze met God te verzoenen en deze de troost- en genademiddelen niet te onthouden. Daarbij zijn gezamenlijke ziekenzalvingsvieringen vaak een goede oplossing om deze problemen te ondervangen.

Waar niet is, verliest de keizer zijn recht, luidt een oud Nederlands spreekwoord.

Maar waar wel is, dient de keizer dus niet zijn recht te verliezen, vanuit een afwijkend kerkelijk standpunt. Ook de lokale pastoor dient zich bewust te zijn, dat het toedienen van alle sacramenten, inclusief dat van de stervenden een hoogheilig voorrecht is, waarmee men niet op eigen wijze mee om kan springen.

Het Ziekenapostolaat zal zich in de nabije toekomst buigen over de vraag of en hoe aan opleidingen voor ziekenbezoekers handleidingen kunnen worden gegeven, van waaruit de zieken wat spiritueler benaderd kunnen worden en waardoor de zieken zich bewust worden van hun unieke roeping tot het apostoiaat. Hun spirituele verzorging en bemoediging en de internationale samenwerking met onze zusterorganisaties over de hele wereld blijft onze doelstelling, zodat de zieken kunnen zeggen:

“Met Christus ben ik aan het kruis geslagen, maar in mijn lijden mag ik aanvullen wat er aan het Zijne eventueel nog ontbroken zou hebben.”

Diaken John Versteeg.